I'm not a hero
but you are mine
Ik heb al mijn formspring posts verwijderd
Geplaatst door op februari 27, 2011
Dat was eigenlijk wat ik me het meeste ergerde aan deze oude blog. Voor de rest hield ik ervan. Ik heb besloten dat ik een plek nodig heb waarop ik mijn gedachten en energie kan storten als ik dat nergens anders kwijt kan. En dit is zo’n moment. Het is een uur ‘s nachts en moeheid is erg ver weg en ik ben alleen thuis, of in ieder geval alleen in mijn verdriet. Maar dat is niet erg, want ik moet in de rest van m’n leven ook sterk genoeg zijn om hier alleen uit te komen.
Ik heb er vandaag meerdere malen aan gedacht gewoon naar huis te gaan. Naar m’n ouders – want ik heb het gevoel dat het enige wat ik op dit moment nodig heb mijn moeders armen om me heen zijn, maar dat is natuurlijk niet zo. Wat ik nodig heb is een berg chocolade en genoeg Glee afleveringen om het weekend mee door te komen. Omdat ik verstandig ben, heb ik de chocolade niet gekocht maar ben ik gebleven bij de kilo hoestsnoepjes die ik nu dagelijks wegwerk, maar de Glee afleveringen zijn wel aanwezig. Ik ben inmiddels al bij aflevering twaalf (in anderhalve dag, hoe erg is dat) en heb welgeteld 10 pagina’s gelezen voor school in een opwelling dat ik toch nog iets met m’n toekomst doen moet. Maar dat gaat vandaag niet meer lukken. Vandaag wordt een dag waarop ik ontdek dat ik ook alleen de wereld aan kan, zolang ik er zelf maar in geloof.
En of ik dan echt een engel op aarde ben, zoals mijn beste vriendin vandaag schreef, is een test waar ik me op een andere dag maar aan waag.
Hey zus,
Na aanleiding van jouw getypte blogs, die ik overigens meerdere malen heb gelezen en na iedere keer meer het drukkende gevoel van de ‘letterlijke’ steen op de maag gevoeld heb, toch besloten om deze reactie te plaatsen. Hij is erg persoonlijk, maar ik denk dat je dit wel op prijs stelt, aangezien dit ook een persoonlijke blog is.
Ik wil allereerst zeggen dat ik het ontzettend dapper van jou vind om je gedachten op papier (blog) te zetten. Ik weet uit eigen ervaring dat het moeite vergt om zoiets te doen. Er zijn veel dingen die onuitgesproken blijven, maar toch aan je blijven knagen. Voor jou is dit een mooie manier om rust te krijgen in de chaos die momenteel veroorzaakt is.
Jouw verdriet op dit moment begrijp ik heel erg goed, het is bekend zal ik maar zeggen. Het is ook iets waar je op dit moment door heen moet. Het verdriet wat ik in 2000 en 2007 heb meegemaakt was erg heftig, en dit is voor jou ook erg heftig. Ik heb in 2000 de keuze gemaakt om alles te vergeten, en figuurlijk mijn leven stopgezet. Met als gevolg dat de klap nog veel harder kwam, en het besef en het verdriet van de vriendschap een litteken van binnen heeft gevormd.
Je voelt je gebroken, kapot. En je denkt dat de wereld hierna op zal houden met bestaan. Dit verdriet wordt versterkt omdat diegene een goede vriendin is, die je wilt steunen, troosten en ervoor zorgen dat zij door deze situatie heen komt. Pas daarna komt het besef, jouw pijn.
In mijn geval zal ik de vriendschap die ik had niet vergeten, het gewaardeerde gevoel wat ik thuis miste en dáár wel kreeg. Waardering om wie ik ben, en wat ik kan. Het kost me enkele jaren om daar op terug te kijken met een rustig gevoel van eigenwaarde.
In jouw geval, de letterlijk omarming van onze moeder, het praten over de situatie, is heel begrijpelijk. Iets wat je nodig hebt, even gevoelens uiten, een potje keihard janken en daarna met beide benen op de grond terug kunnen kijken op de situatie.
Je moet begrijpen als je je gedachten afwendt van de situatie door bijvoorbeeld huiswerk te maken, dat je heus niet minder aan hun zult denken. Het is een bescherming van jezelf.
Zolang jij weet waarvoor je leeft, waarvoor je wilt leven. Hoe moeilijk dat ook klinkt, kijken naar de toekomst. Wie ben je, wat wil je bereiken en wat ga je daarvoor doen. Als je besluit om de keuze te maken dat je even een stapje terugdoet, even dichterbij jezelf gaan staan. En vanuit je gevoel de keuze maakt om door te gaan met dit leven, zul je daar over een tijdje een blijvend goed gevoel aan overhouden.
Je wilt het momenteel niet geloven, maar ik vindt dat je een kanjer bent. De ‘engel op aarde’ is me wat ver gezocht, maar ik vindt dat als jij je zo kwetsbaar op kunt stellen, niet wegloopt voor de pijn en verdriet van het gemis, dat je jezelf wel mag knijpen dat je zo’n goede vriendin bent. Want er zijn genoeg die er wel voor kiezen om zulke situaties niet te dichtbij hun te laten.
kus