I'm not a hero
but you are mine
Aan alle trouwe lezers van deze blog die in hebben gevoerd e-mails te ontvangen zodra ik iets post,
Geplaatst door op februari 27, 2011
Ik hoop dat ik jullie niet verveel met mijn dramatisch lange zinnen en ontzettend falend filosofische pogingen om dit tijdstip. Ik heb gewoon het gevoel dat dit de enige manier is waarop ik werkelijk kan uiten hoe ik me voel. Ik zal niet zeggen ‘ik ben kapot’, ‘ik ben verdrietig’, ‘ik wil m’n moeder’ – al zijn al die dingen waar, maar daar heeft niemand iets aan. Want wat ik vandaag heb geleerd is dat verdrietig zijn niet het ergste is. Het ergste is verdrietig zijn en niet weten hoe je de dag doorkomt. Het ergste is op je bank voor je uit staren en je bedenken dat je eigenlijk nog boodschappen gaat doen omdat je geen brood meer voor de dag erop hebt maar er gewoon de energie niet voor hebben, dus maar besluiten morgen niet te eten, of te leven op crackers.
Maar uiteindelijk is dat niet erg, uiteindelijk is dat goed. Want morgen zal ik ontdekken dat ik ook nog 5 pakjes cup-a-soup in m’n keukenkastje heb staan, en ontbijtkoek, en eieren in m’n koelkast en nog een beetje melk. Dus ik kom de dag wel door. Het helpt me alleen wel begrijpen dat aan jezelf denken en jezelf zielig vinden en alleen maar voelen wat jij op dit moment denkt dat het belangrijkste is, jij zelf, niet de oplossing is. Als je wilt dat er op dit moment iemand is om tegen te praten, om je vast te houden, om je desnoods te bellen om te zeggen dat ze er voor je zijn, dan zul je dat ook andersom moeten doen. Dan zou je nu gewoon je bed in moeten duiken en niet zo moeten zitten snotteren achter je laptop omdat dat simpelweg geen enkel nut dient. En dat ga ik nu proberen. En ik probeer er morgen een productieve dag van te maken, of in ieder geval te zorgen dat morgen beter is dan vandaag. Want vandaag was beter dan gister (ik heb daadwerkelijk voor mezelf gekookt en het half opgegeten!!!) en gister was beter dan eergisteren. Als een rasechte econoom ga ik dit natuurlijk even illustreren voor jullie.
Oftwel, net op het moment dat ik m’n totale geluk weer terug heb gevonden, vergaat de wereld. Of voor de optimisten onder ons: als de wereld vergaat, I’m in my happy place.
Ik moest giechelen om je illustratie. :’D
hey zus,
Ik ben over het algemeen niet zo’n prater, maar jouw idee van blogs schrijven om je gevoelens goed op papier te zetten ben ik het grondig mee eens. Het is niet zoiets van, oke nou we eens lekker zielig lopen doen.
Ik zal niet zeggen dat deze blog me geen goed gevoel geeft over jouw persoonlijke situatie, want dat gaat me niets aan. Jij doet de dingen zoals jij vindt dat je ze goed doet. En of de hele wereld daartegen is, moeten hun lekker weten. Ik wil alleen zeggen: meid, pas goed op jezelf. Ten alle tijden kun je een beroep op me doen, dat weet je.
Het moeilijkste aan deze situatie is gewoon een moment uit te kiezen waarop je je keuze maakt, doorgaan of stoppen. Stoppen lijkt nou heel verstandig, maar dat is het niet. Je zult je namelijk nog meer gekwetst voelen dan ooit, en over schuldgevoelens gesproken daar wordt het ook niet beter van. Zelfmedelijden is leuk, maar niet om je dag mee te vullen.
Ik zal niet zoals mama klinken als ik zeg dat je ten alle tijden goed moet blijven eten, en voor jezelf zorgen. Ik denk dat het maar goed is dat ze deze blogs niet lezen kan, want ze trekt je waarschijnlijk aan je haren terug naar huis. Als het een beetje wil, moet je zorgen dat je het zelf redt. Zonder bij elke tegenslag te willen vluchten. Dat maakt je sterk, en je bent al een heel eind op de goede richting. Punt is nu alleen om dit vol te houden.
Ik wil nog zeggen dat ik een paar keer heb moeten slikken voordat ik deze reactie een beetje goed op papier had staan. Ik wil geen medelijden opwekken voor mezelf, maar ik kan heel eerlijk zeggen dat het lezen van jouw 2 blogs een oud gevoel bij me boven heeft gebracht, wat ik een tijdje verstopt had. Het schild-gevoel, dat je nu wel niet zult begrijpen. En ondanks dat ik je het grootste gedeelte van je leven meer wou wurgen dan van je te houden, is het wel een bekend beschermend gevoel. Je blijft wel mijn zusje, en als het moet ga ik dwars door dat verrekte vuur.
Als jij even gewoon iets kwijt moet, bel me dan gerust op. Ik zal het omgekeerde niet van je verlangen. “Je oogst, wat je zaait”. Als het je niet lukt om de dingen uit te spreken omdat dat simpelweg te gevoelig ligt, typ me dan maar een mail. Dan zal ik zorgen dat ik je kan helpen.
Ik kan veel dingen wat in mijn macht ligt, het enige wat jij hoeft te doen is… de deur open zetten tot het probleem.
Denk er maar over na, zus.
kus